Livia Schorno – Tussen vrijheid, verantwoordelijkheid en veiligheid

Sommige interesses beginnen al vroeg. Voor Livia was dat een nieuwsgierigheid naar hoe dingen werken — in de natuur, maar ook in de samenleving. Planten fascineerden haar al van jongs af aan, en ook over hoe politiek zou moeten functioneren had ze vroeg duidelijke ideeën. Die combinatie, samen met haar ervaringen als vrouw in Utrecht, heeft haar gevormd tot iemand die het belangrijk vindt om een verschil te maken in het leven van mensen.

Livia werd geboren in Utrecht, in Tuindorp. Toen ze nog jong was verhuisde ze met haar ouders naar de regio rond Den Haag. Tijdens haar middelbare schooltijd woonde het gezin in Pijnacker-Nootdorp, een dorp tussen Den Haag en Rotterdam.

Hoewel ze daar woonde, speelde een groot deel van haar sociale leven zich in de steden eromheen af. Veel van haar vriendinnen woonden dichter bij Den Haag en Rotterdam, en samen trokken ze er regelmatig op uit.

Na de middelbare school koos Livia voor een HBO-opleiding tot docent biologie. Binnen dat vakgebied ging haar interesse vooral uit naar planten en bloemen. Tijdens ons gesprek vertelde ze met enthousiasme over hoe planten met elkaar verbonden zijn. Via hun wortels en het netwerk in de bodem communiceren bomen en planten met elkaar, waarschuwen ze elkaar voor gevaar en helpen ze elkaar wanneer dat nodig is.

Tijdens haar opleiding liep ze een jaar stage op de Bonifatiusschool in Utrecht. Daarna besloot ze zich verder te verdiepen en nieuwe uitdagingen aan te gaan.

Daarom keerde ze terug naar Utrecht om Onderwijswetenschappen te studeren aan de universiteit. Eerst volgde ze een pre-master en daarna een master in dit vakgebied.

Tijdens haar studie deed ze verschillende werkervaringen op. In de corona periode werkte ze een tijd bij de GGD. Later werkte ze bij een educatieve uitgeverij die lesmateriaal ontwikkelt voor het basisonderwijs, waar ze zich bezighield met inhoud voor biologie.

Al op jonge leeftijd merkte Livia dat ze sterke ideeën had over maatschappelijke en politieke vraagstukken. Sinds haar zestiende of zeventiende ging ze graag het gesprek aan over wat er in de samenleving gebeurt. Vrijheid en verantwoordelijkheid zijn voor haar belangrijke waarden — principes die goed aansluiten bij een liberale manier van denken.

Tegelijkertijd vindt ze het belangrijk dat een liberale samenleving ruimte biedt voor vooruitgang. Voor haar betekent dat ook aandacht voor progressieve thema’s die binnen de VVD een plek hebben, zoals het beschermen van vrouwenrechten — waaronder het recht op abortus — en het waarborgen van rechten voor de LGBTQ+ gemeenschap.

Thuis werd dat soort gesprekken aangemoedigd. Haar ouders volgden het nieuws, lazen kranten en spraken met haar over ontwikkelingen in Nederland en daarbuiten. Politiek werd bij hen thuis niet als iets abstracts gezien, maar als iets waar je samen over kunt nadenken.

Tijdens haar master begon ze te werken als fractiemedewerker. In die rol leerde ze veel over hoe politieke besluitvorming tot stand komt. Ze werkte toen samen met Mariëlle Paul, destijds lid van de Tweede Kamer en later minister. Via dat werk kwam ze in contact met Wendy van Eijk, met wie ze vandaag nog steeds samenwerkt.

Waar Mariëlle Paul zich vooral met onderwijs bezighield — een onderwerp dat Livia al goed kende — ligt het werk van Wendy van Eijk meer op het terrein van financiën. Om zich daarin verder te verdiepen volgde Livia aanvullende cursussen. Inmiddels heeft ze zich ook in dat domein ontwikkeld en ziet ze hoe financiële keuzes een bredere maatschappelijke impact kunnen hebben.

Opvallend is dat Livia nooit de ambitie had om zelf politicus te worden. Sommige mensen weten al vroeg dat ze een politieke carrière willen volgen, maar voor haar lag dat anders. Haar motivatie om zich kandidaat te stellen komt vooral voort uit de wens om bij te dragen aan onderwerpen die ze belangrijk vindt.

De weg naar haar kandidatuur begon al vorig jaar. Kandidaten moeten eerst een formele aanmeldingsprocedure doorlopen, gevolgd door een selectieproces. Pas maanden later wordt duidelijk wie daadwerkelijk op de lijst komt te staan. Sinds oktober is Livia actief betrokken bij de campagne, een periode die ze combineert met haar werk en met veel ontmoetingen in de stad.

Zo nam ze deel aan een podcast over het MBO, georganiseerd vanuit het ROC in Utrecht. In dat gesprek ging het over de positie van studenten en de kansen die zij krijgen op de arbeidsmarkt — een onderwerp dat haar na aan het hart ligt. Voor Livia is het belangrijk dat ook deze route in het onderwijs volwaardige mogelijkheden biedt voor jongeren die hun weg in de samenleving zoeken.

Ook het directe contact met bewoners vindt ze belangrijk. Zo ging ze onlangs in de wijk Rijnvliet van deur tot deur om met mensen in gesprek te gaan. Volgens haar is het waardevol om bewoners persoonlijk te spreken en te horen wat er in hun dagelijks leven speelt.

En soms krijgt een campagne ook een creatieve vorm. Zo liet ze bijvoorbeeld vierhonderd gepersonaliseerde condooms maken die ze onder studenten in Utrecht uitdeelde.

Tegenwoordig woont Livia in Utrecht-Oost. In haar vrije tijd wandelt ze graag door het Wilhelminapark of zit ze ergens op de Nachtegaalstraat in de zon met een kop koffie of thee. Met vrienden spreekt ze af bij plekken in de buurt, zoals Cevicheria Boulevard, restaurant Wilhelminapark of Vegitalian Pizza Bar.

Sport speelt ook een belangrijke rol in haar vrije tijd. Ze doet graag verschillende activiteiten zoals pilates, spinning en bodybalance. En af en toe probeert ze thuis een nieuw bakrecept uit.

Haar interesse in planten gaat terug tot haar jeugd. In de tuin van haar ouders vond ze het altijd leuk om met planten bezig te zijn. Op haar balkon is daar minder ruimte voor, maar tijdens het tulpenseizoen koopt ze ongeveer elke tien dagen een nieuwe bos tulpen — een klein ritueel dat haar eraan herinnert hoe mooi eenvoudige dingen kunnen zijn.

Wanneer het gesprek gaat over wat ze belangrijk vindt voor de stad, is haar prioriteit duidelijk. Voor Livia staat de veiligheid van vrouwen hoog op de agenda. Volgens haar zijn er nog te veel plekken in Utrecht — ook in Oost — waar vrouwen zich onveilig voelen of met onveilige situaties te maken krijgen. Dat moet anders.

Misschien past dat ook bij haar manier van kijken naar de wereld: aandacht hebben voor wat er onder de oppervlakte speelt. Net zoals bij de planten waar ze ooit zo graag over leerde — waar onder de grond een netwerk bestaat dat zorgt voor verbinding, waarschuwing en ondersteuning.